Hasretin Döngüsü
Ben seni,
şairin gözyaşlarıyla suladığı şiirin
mısraları arasındaki boşluklarda arıyorum.
Soğuk ve ıssız gecelerin sabahında
yokluğuna sarılıyorum.
Akıp giden zamanın
geçmeyen saniyelerine bakakalıyorum.
Seni usulca, sessizce
mezara bırakılan bir çiçek gibi
yüreğimin en kuytu kıyısına yerleştiriyorum.
Sonra kalkıp gidiyorum.
Dağlara vuruyorum kendimi,
denizlere haykırıyorum.
Bir dağ başında
etrafa bağırıp çağırıyorum.
Susmuyor içimdeki boşluk,
bitmiyor yüreğimdeki hasret.
Islak bir taşın üstüne oturup
hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.
Sen bilmiyorsun…
Bazen içime atıyorum,
dolup taşınca dayanamıyorum.
Ben seni her özlediğimde
bütün bunları defalarca yaşıyorum.
Bütün hasret yüklü şiirleri
senin yokluğunda yazıyorum.
Hatırlıyorum seni ve senli günleri,
hayata küsüyorum.
Diyardan diyara geziyorum,
dönüp dolaşıp sonunda
hep sana geliyorum.
Bütün yollar, bütün caddeler
sana çıkıyor.
Ve ben kadere teslim olup
kendimi sana bırakıyorum.
Tepkiniz Nedir?
