Bizi Hatırla

Bizi Hatırla

Bizi Hatırla, yazar Hasan Karataş’ın beşinci kitabıdır. Şiir ve denemelerden oluşan eser, 25 Ocak 2024 tarihinde Lora Kitap tarafından yayımlanmıştır. Kitap 115 sayfadır ve yazarın son beş yılda kaleme aldığı şiirleri bir araya getirmektedir.

Hasan Karataş’ın daha önce yayımlanmış dört kitabı bulunmaktadır:

• Yıllar Sonra (2016) — şiir ve denemeler
• Mor Melankoli (2018) — hikâye ve denemeler
• Bir Umut İşte (2021) — şiir
• Düş Yolculuğu (2021) — roman

Beşinci kitabı ise Bizi Hatırla (2024) olmuştur.

Yazar, şiirlerinde genellikle hasret, bekleyiş ve hüzün gibi hayatın olağan akışında sıkça karşılaşılan duyguları işler. Uzun ve kısa şiirlerin yanı sıra, kitapta denemeler ve kısa sözler de yer almaktadır.

“Bizi Hatırla” ismi ise unutulmama isteğinin bir karşılığı olarak, bir çağrı şeklinde kullanılmış ve kitabın adı olmuştur.

Yazar, bu ilk beş kitabını “birinci dönem kitapları” olarak adlandırmaktadır. Bundan sonra yayımlayacağı kitapları ise “ikinci dönem kitapları” olarak tanımlamaktadır.

Arka Kapak Yazısı

Gidenler hatırlamaz, kalanlar unutmaz asla. Bazen sebepsiz, bazen anlamsızdır gidişler… Geride kalanlara dair hatırlanan tek şey hatıralardır aslında. Geriye hatıralar kalır; yaşanmışlıklar ve yaşanmamış olanlar.

Bir umut bekler insan, yıllar geçse de… Bir gün, hep umut olup yeşerir yüreğinde. Oysa çok iyi bilinir: gidilen yerden biraz zor dönülür. Dönülmez de zaten… dönemez de…

Geride kalanlar… ya da geride kalmış olan…
Nasıl bir hasreti kucaklar…
Nasıl bir hasret sarar yüreğini…

Beklemek… sadece beklemek…
Gelmeyeceğini bile bile geçen günleri özlemek…
Acıyı derinden hissetmek…
Acının her türlüsünü beklerken yeniden ezber etmek…

Yazılmış onca şey anlatmamıştır aslında; anlatamaz da… Yine de vazgeçmez insan, yaşamaktan vazgeçmediği gibi işte.

Derler ya o yüzden: bizi unutma…
Beni değil, bizi unutma.
Çünkü bu hikâye ikimizin.
O yüzden Bizi Hatırla… ve unutma.

(Önsöz) Unutma

Unutma demiştim ya hani… Unutmadım işte seni. Bir yağmur yağdı, bir rüzgâr esti; hatırladım seni. Bazen seni düşünüp çocukça gülümsedim işte…

Bir çiçeğe rastladım tenha bir yerde… Bahar geldi, bütün ağaçlar çiçekle doldu… Unutmadım seni. Bir gün batımı hatırlattı bak yine seni.

Biliyorum; kıymet bilmezlikten değildi bütün gidişler… Gittin evet… Ben de gittim. Üstünden yıllar geçti. Zaman pek çok şeyi eskitti. Çoğu hatıra yitip gitti. Yıldızlar bile değişti sevdiğim…

Yaşımız ilerledi. Birçok şey bizden geçti. Biliyorum bitti… Bizi biz eden şeyler bir bir tükendi. Bizimkisi gerçek bir sevgiydi… O yüzden izler kaldı senden. Hâlâ taşırım ağır bir hatırayı yüreğimde senden.

Şimdi ne kadar uzak değil mi? Hiç yaşanmamış gibi… Oysa yaşadık geçti. Bir mevsim gibiydi… Zaten bir mevsimdi.

Şarkılar kaldı senden… Kelimeler var bir de… Biliyorsun…

Benim gibi sevmeyecek kimse seni.
Senin gibi de sevmeyecekler beni.

Yorgundum hem de çok… Seni anlamayacak kadar; belki de daha ötesi… İnsanı ne yorar bilir misin sen? İnsanı en çok insanlar yorar.

Biz çıkıp gidemedik bu şehirden… Kaçamadık ki çevremizden… Yorgunduk… Yorulduk…

Bak yıllar geçti. Mevsimlerin ardı arkası bitmedi. Ne çabuk geçti… Oysa sen öyle mi? Bir bahar gibi işte… Hâlâ taze bir çiçek gibi…

Ne çok şey var hatırladığım… Ne çok şey var yıllar geçse de seni anlayamadığım… Eksik ve tamamlayamadığım…

Unuturum sanma sakın… Unutmam. Unutma da…
Kal öylece hatıralarda… Beni de hep güzel hatırla.

Aralık 2023 — İzmir